W rozmowie z zakładem produkcyjnym magazyn energii pojawia się zwykle z jednego z dwóch powodów. Albo instalacja na dachu produkuje więcej, niż zakład jest w stanie zużyć w danej chwili. Albo rachunek za energię obciąża pozycja, która z produkcją nie ma nic wspólnego: opłata za moc.

To dwa różne problemy. Prowadzą do różnych magazynów i różnych rachunków. Warto wiedzieć, który z nich jest u Ciebie większy, zanim zacznie się rozmowa o urządzeniu.

Problem pierwszy: instalacja, którą trzeba przyhamować

Typowy układ: instalacja na dachu hali, produkcja w szczycie w okolicach południa, a zakład pracuje na dwie zmiany z przerwą albo zjeżdża na weekend.

W godzinach, gdy produkcja przewyższa zużycie, nadmiar musi gdzieś trafić. Jeśli umowa albo warunki przyłączenia ograniczają oddawanie do sieci, falownik przykręca produkcję. Instalacja, za którą zapłaciłeś, pracuje poniżej swoich możliwości.

Magazyn przejmuje ten nadmiar i oddaje go po godzinach szczytu produkcji — na popołudniową zmianę albo na poniedziałkowy rozruch po weekendzie. Energia zostaje w zakładzie zamiast nie powstać.

To problem autokonsumpcji. Wielkość magazynu wynika tu z dziennego nadmiaru: ile kilowatogodzin zakład wyprodukował, a nie zużył.

Problem drugi: opłata za moc

Drugi problem dotyczy też zakładów, które w ogóle nie mają fotowoltaiki.

Za energię płacisz dwa razy: za to, ile zużyłeś, i za to, jak wysoko sięgnął Twój pobór. Druga pozycja wynika z mocy zamówionej, a jej przekroczenie kosztuje osobno. Wystarczy kilka godzin w miesiącu — rozruch linii, praca kilku urządzeń naraz, chłodnictwo w upał — żeby podnieść koszt na cały okres rozliczeniowy.

Magazyn ładuje się w godzinach spokojnego poboru i oddaje energię w momencie piku. Szczyt widziany od strony sieci jest niższy, mimo że zakład pracuje tak samo.

To problem ścinania szczytów, w branży nazywany peak shavingiem. Wielkość magazynu wynika tu z czego innego: z wysokości i długości pików, nie z dziennego nadmiaru energii.

Dlaczego to rzadko jeden magazyn do obu rzeczy

Oba zastosowania konkurują o tę samą pojemność.

Magazyn, który o jedenastej naładował się nadmiarem z instalacji na dachu, jest pełny. Jeśli o trzynastej przychodzi pik poboru, nie ma czym go ściąć — chyba że rozładował się wcześniej, a wtedy nie przejął części nadmiaru.

Da się to pogodzić, rezerwując część pojemności na piki, ale to kosztuje: albo większym urządzeniem, albo gorszym wykorzystaniem każdego z zastosowań. Decyzja, który cel jest ważniejszy, zapada na etapie analizy, nie po uruchomieniu.

Czego potrzebujemy, żeby to rozstrzygnąć

Profilu zużycia z ostatnich dwunastu miesięcy w rozdzielczości godzinowej albo piętnastominutowej — z niego widać i piki, i godziny spokojne.

Profilu produkcji instalacji, jeśli ją masz. Zestawienie jednego z drugim pokazuje, ile energii realnie się marnuje.

Mocy przyłączeniowej i zamówionej oraz informacji, czy energia może być oddawana do sieci.

Tego, jak pracuje zakład: ile zmian, czy produkcja stoi w weekendy, czy są sezony o wyraźnie wyższym poborze.

Zakład bez fotowoltaiki też warto przeanalizować. Przy odpowiednio wysokich pikach magazyn broni się samą opłatą za moc.

Kiedy magazyn nie jest pierwszym krokiem

Jeśli moc zamówiona jest dobrana z dużym zapasem i piki nigdy się do niej nie zbliżają, zacznij od weryfikacji umowy z dostawcą. Czasem tańszym rozwiązaniem jest zmiana mocy zamówionej, nie inwestycja.

Jeśli zakład pracuje w ruchu ciągłym z równym poborem przez całą dobę, pików do ścięcia praktycznie nie ma, a autokonsumpcja działa sama z siebie. Magazyn ma wtedy mniej do zrobienia.

Jeśli planowana jest rozbudowa linii albo istotna zmiana w parku maszynowym, poczekaj z analizą. Profil zużycia sprzed zmiany opisze zakład, którego za rok już nie będzie.

Co dalej

Zaczynamy od profilu zużycia i rachunku za ostatnie dwanaście miesięcy. Z tego widać, który z dwóch problemów jest u Ciebie większy i jakiego magazynu wymaga.

Porozmawiajmy o Twojej inwestycji.